عجب دنيايي داريم ما  آدمها !!          كه توش اين عشق، هيچ ارزش نداره

يكي بي پرده گفت دوستت دارم من                 كاريش كرديم به جا اشك، خون بباره

عجب رسمي ميون ما آدمهاس!!              كه ميخنديم به يك تنگ و يه ماهي

خبر از حال ماهي كه نداريم                ببين...!لب ميزنه دريا كجايي؟!

عجب  ديواري بين ما آدمهاس!!            كه با ترس از يه كاهي كوه ساختيم

مبادا تا همو يك دم ببينيم                   به يكدفعه ببينيم دل رو باخيم

عجب تكه يخي تو سينه ماس!!                  كه اصلا انگاري جوني نداره

تا يكي ميرسه توش جا بگيره             خودش رو ميگيره كه جا نداره!

هر كه مرا ديد  ز من دل بريد                داغ شقايق به دل من نديد

آنكه به من گفت تو خوبي بمان   

   پشت سرم نقشه شومي كشيد

تا كه برايش دل من گُر گرفت                   روي دلم طرح تنفر كشيد

همه ميگن كه واسه هر آدمي ستاره هست

واسه رفع خستگي، هرجا بري يه سايه هست

ولي من هر چي كه گشتم كه ستاره اي نبود

واسه رفع خستگي حتي يه سايه اي نبود

شدم دیونه از دست زمونه               نمیخواد که کسی با من بمونه

زمونه انگاری کوتاه بیا نیست        نه اصلا با دلم که راه بیا نیست

زمونه دلخوشیش گریوندن من

شده آتیش واسه سوزوندن من

زمونه راستی راستی کوره کوره               نمیبینه دلم تنگه بلوره

زمونه سنگ و من یک قاب شیشه          زمونه نشکنه آروم نمیشه

زمونه آی تو که نامهربونی

چرا هی تو دلم رو میسوزونی

یادت رفته که کی با من رفیقه        همون که  بهترین دوسته شفیقه

زمونه من خدا پشت و پنامه          تو این روزا فقط اون تیکه گامه

حالا تو هی چشامو خیسه اشک کن

واسه خنده ات ,توخونم توی مشک کن

ولی دیگه ز دستت شاکی نیستم            نه اصلا، اهل هتاکی که نیستم

خدا اونقدره ناز و مهربونه                    نمیذاره بدیت تو دل بمونه